این پایان&zwnjنامه به بررسی مفهوم وفاداری کوانتومی به&zwnjعنوان شاخصی بنیادی برای سنجش میزان شباهت میان حالت&zwnjهای کوانتومی با تمرکز ویژه بر سامانه&zwnjهای کوانتومی بس ذره ای می&zwnjپردازد. وفاداری کوانتومی ابزاری یکپارچه&zwnjکننده میان نظریه اطلاعات کوانتومی و فیزیک ماده&zwnjچگال است و بینش&zwnjهای ارزشمندی درباره پایداری، انسجام و میزان مقاومت اطلاعات کوانتومی ارائه می&zwnjدهد.
در این پژوهش، بنیان&zwnjهای ریاضی وفاداری، رفتار آن در مواجهه با انواع برهم&zwnjکنش&zwnjها و آشفتگی&zwnjها، و نقش آن در آشکارسازی گذارهای فاز کوانتومی از طریق حساسیت وفاداری بررسی شده است. افزون بر این، مطالعه حاضر به ارتباط میان وفاداری، درهم&zwnjتنیدگی و پایداری اطلاعات پرداخته و نشان می&zwnjدهد که چگونه ناهمدوسی و اتصال به محیط، بر حفظ اطلاعات کوانتومی در سامانه&zwnjهای بسته و باز اثر می&zwnjگذارد.
بخش قابل&zwnjتوجهی از این پژوهش به درک پویایی&zwnjهای کاهش وفاداری، اِکوی لوشمیت و اهمیت آن&zwnjها در پدیده&zwnjهای عدم&zwnjحرارت&zwnjگیری و وجود اسکارهای کوانتومی بس ذره ای اختصاص یافته است؛ ساختارهایی که از فرضیه حرارت&zwnjگیری حالت ویژه (ETH) انحراف نشان می&zwnjدهند.
این پایان&zwnjنامه از طریق تحلیل نظری و مدل&zwnjسازی مفهومی، به فهم گسترده&zwnjترِ پایداری اطلاعات، کنترل ناهمدوسی و رفتار حرارت&zwnjگیری در سامانه&zwnjهای پیچیده کوانتومی کمک می&zwnjکند. یافته&zwnjهای این پژوهش مستقیماً در توسعه فناوری&zwnjهای مقیاس&zwnjپذیر کوانتومی، از جمله ارتباطات کوانتومی، اصلاح خطای کوانتومی و شبیه&zwnjسازی سامانه&zwnjهای با همبستگی شدید، کاربرد دارند.